چشم هایش

• هر وقت كه نگاهش ميكردم سنگيني و سردي نگاهش به سمتم هجوم مي اورد.
  انگار ديگه اين چشم هارو نميشناختم.
  چيشد كه به اينجا رسيد؟ چيشد كه از اون عشق سوزناك فقط تلي از خاكستر باقي مونده؟

• اين چه وضع شروع داستانه؟

• به قول دولت آبادي هنر داستان كوتاه پيش كسايي مثل كافكا جا مونده…
  ما ها فقط داريم كلمات رو روي هم سوار مي كنيم.
  بذار داستان رو از يك جاي بهتر شروع كنم؛مثلا ٢ سال قبل:
  اولين چيزي كه ازش ديدم دستاش بود.
  شايد بشه گفت كه عاشق دستاش شدم. اون انگشت هاي كشيده؛
  بعد كه ازم پرسيد ميشه اينجا بشينم عاشق صداش شدم.
  بعد صورتش، و بعد چشماش
  چشماش
  چشماش…

• خب چشماش چي؟

• چشماش چي؟ لعنتي چشماش چي؟

• خب. آروم باش. ادامه بده.

• چند ماه ميگذشت و تمام نگراني من اين بود كه مبادا كيفش به دستش سنگيني كنه يا وقتي صدام ميكنه، يه وقت گلوش درد بگيره. بهش ميگفتم چشماش رو ببنده نكنه خسته بشن.

• اون چي؟

• چي اون چي؟

• جوابم رو گرفتم. ادامه بده.

• اينجاهاش يكم كليشس بذا بريم يه سال بعد: موج تو وجودم، توي تن اون هم رسوخ كرده بود. ديگه حتي چاله هاي خيابون هم فهميده بودن…

• چيو فهميده بودن؟

• من عاشق چشماش بودم.

• اطاق رو گرد و خاك گرفته تو ادامه بده مي خوام جارو بزنم.

• يه بزرگي ميگفت: عشق به خودي خود سبكه و عاشقا بي وزن؛ معلق. اين گرد و خاك روزگاره كه عشقو چنان سنگين ميكنه كه تو گلوشون گير ميكنه. آره دُكي؛ گرد و خاك رو عشق ما هم نشسته بود.

• نميشد مثل همين جارويي كه من زدم، گرد و خاك عشقتونو بتكونيد؟

• ديدي وقتي گرد و خاك جلوي شيشه ماشينو ميگيره ديگه نميتوني جلو رو ببيني؟ حالا تو هي برف پاك كن بزن جز خط و خش چيزي رو شيشه نمي مونه.
  آره دكتر! گرد و غبار لعنتي جوري جلوي چشماش رو گرفته بود كه ديگه منو نميديد. منم كه ديگه اون چمشارو نميشناختم شروع كردم به چرخيدن!

• چرخيدن دور چي؟

• دور شهر! دور خودم! مي خواستم دوباره اون چشما رو پيدا كنم.

• پيداشون نكردي؟

• ميدوني! تو فك كن يه بند انگشتت قطع شه. هر چي جاش بذاري، بازم زار ميزنه.
  راستي دكتر، گفتم من عاشق چشماشم؟

نوشته: سخذه