پارادایس در سال ۲۶۲۶ شاهنشاهی (1)

به قاب عکس روی میز زل زده بودم و مادرم رو نگاه میکردم ، خیلی دلم براش تنگ شده بود ، از وقتی که فوت کرده بود زندگی برام بی معنی و پوچ شده بود ، پدرم دو ماه بعد از فوت مادرم یه زن جوون گرفت و زندگی تو خونه پدری برام سخت شد ، تنها زندگی کردن یه طرف ، درگیری و گرفتاری های سرکار از طرف دیگه داره نابودم میکنه ،
عمر تو دنیای واقعی چقدر زود میگذره تقویم سال ۲۶۲۶ شاهنشاهی ، معادل سال ۱۴۴۶ شمسی رو نشون میداد ، با کلافگی رفتم به اتاق مدیر و سلام کردم ، خانم صوفی بدون اینکه نگاهم کنه گفت چند بار بگم از سلام بدم میاد ، نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم آروم باشم گفتم با عرض درود خدمت سرکار خانم صوفی ، اگر مقدور است درخواست بنده مبنی بر یک هفته مرخصی اینجانب سیاوش منوچهری رو تایید بفرمایید ،
میخواستم ادامه بدم که صوفی سرش رو بلند کرد و یه نگاه غضبناک بهم کرد ، آب دهنم رو قورت دادم منتظر حمله مدیر شدم ، بعد از چند ثانیه زل زدن بهم دستاش رو تو موهای جو گندمیش کرد و بعد روی صورتش گذاشت ، تو همون حالت گفت مرخصی شما تایید نمیشه ، بفرمایید سر کارتون .
باورم نشد که هیچ وقت باهام راه نمیومد و همیشه ضد من رفتار میکرد ، از کوره در رفتم ، به سمت میزش خم شدم ، فاصله ام رو باهاش کم کردم ، تو ذهنم داشتم مرور میکردم که بگم تو یه جنده نفرت انگیز پیر زشت آشغالی ، وقتی دستاش رو از روی صورتش پایین آورد منو دید که خشمگین به فاصله کم بهش زل زدم ، ناخودآگاه خودش رو عقب کشید و یکم ترسید و شکه شد ، قبل از اینکه حرفی بزنه صدام رو بالا بردم و گفتم مگه من چه خطایی کردم که شما اینقدر با من لج میکنید ، گفتم ۶ ماه صبر کنم شما بازنشسته بشید تا از شرتون راحت بشم اما دیگه صبرم لبریز شده ، از وقتی به این واحد اومدم اذیت و آزار شما روان منو بهم ریخته ، دیگه تحمل یک روز موندن تو این خراب شده رو ندارم ، از قبل استعفا نامه رو آماده کرده بودم ، همراهم رو دراوردم و ارسال کردم ، گفتم استعفا نامه رو براتون ارسال کردم ، دیگه مهم نیست تایید کنید یا نکنید من دیگه یک دقیقه تو این تیمارستان نمیمونم ، بدون اینکه منتظر واکنش صوفی بمونم از اداره زدم بیرون .
سیگار روشن کردم و بی هدف تو خیابون مشغول قدم زدن شدم ، از خونه رفتن ترس داشتم ، میترسم به سیستم پارادایس وصل بشم و دیگه نخوام برگردم به این دنیا مزخرف ، هرچند تهش میدونم همین میشه و تا اخر عمرم باید تنها تو بهشت خیالی بمونم .

صوفی چند بار باهام تماس گرفت و جوابش رو ندادم ، هنوز ظهر نشده بود و یه غذا بیرون خوردم و به سمت خونه رفتم ، سیستم رو روشن کردم و تنظیم کردم برای ۱۰ دقیقه ، این زمان داخل پارادایس ۱ ساعت میگذره . کپسول مخصوص برنامه رو خوردم ، رو صندلی پارادایس نشستم و الکترودها رو به سرم وصل کردم ،

با نوازش موهام روی پای مادرم چشمام رو باز کردم . مادرم یه بوسه به پیشانیم زد و گفت مامان به قربونت بره امروز برنامه ای داری ؟ گفتم امروز فقط میخوام کنارت باشم ، از کار و بارم پرسید از حال و احوالم ، با اینکه میدونم مادرم مجازیه و خود واقعیش نیست اما مثل گذشته دروغ گفتم بهش و از حال خوبم براش گفتم ، از کار خوبم و محیط عالی و شاد کارم گفتم براش ، یک ساعت تموم شد و من همچنان تو آغوش مادرم بودم ، سیستم پیام تمدید ساعت فرستاد و من رد کردم . تو دنیای مثلا واقعی چشمام رو باز کردم و روی تختم رفتم و خوابیدم .
هوا تاریک بود که از خواب بیدار شدم ، کلی تماس بی پاسخ و یک پیام روی گوشیم بود ، صوفی نوشته بود ساعت ۹ رستوران مهرشاد منتظرتم .
از پیامش تعجب کردم و گفتم این چقدر پرو و عوضیه ، نوشتم من استعفا دادم و شما دیگه رئیس من نیستین که بهم دستور میدید، نوشت من ۹ منتظرم خواهش میکنم بیا کار مهمی باهات دارم ، اولین بار تو این چند سال بود که ازم خواهش میکرد ، تعجبم بیشتر شد و برای رفتن دودل شدم .

ساعت ۹:۱۰ رفتم رستوران ، صوفی تنها روی میز نشسته بود و گوشیش رو بالا پایین میکرد ، برای یه خانم ۵۴ ساله کت و شلوار مشکی با شومیز و کیف و کفش قرمز ترکیب رنگ زیبایی درست کرده بود ، تو اداره همیشه مشکی می‌پوشید و آرایش نمیکرد و ساده میگشت ، یه آرایش ملیح رو صورت چروک شده اش داشت ، هرچند الان شکم و پهلوهاش تو ذوق میزد اما مطمئنا جوونی هاش دافی بوده برا خودش .

روبروش که رسیدم بلند شد دست دراز کرد و خوش آمد گفت ، اولین بار بود که باهم دست می‌دادیم و اولین بار بود که به این رستوران میومدم ، نشستم و فضای اطراف رو نگاه میکردم ، یه دیوار رستوران یه عکس بزرگ از یه مرد بود که وقتی دقت میکردی تشکیل شده از هزاران عکس کوچک زن و مرد و بچه بود ، در حال نگاه کردن به عکس ها بودم که صوفی گفت این آدم ها کشته شدن تا برای نسل های بعدی آزادی رو به ارمغان بیارن ، گارسن اومد سفارش گرفت و رفت .
صوفی گفت تا سفارشمون بیاد بلند شو یه چیزی نشونت بدم ، به سمت دیوار رفت و گفت برای این کار اینجا دعوتت نکردم اما این دیوار یادبود جالبیه ، این رستوران برای یکی از دوستان مهرشاد شهیدی هست که الان پیرمردی شده ، گفتم نمیشناسم کی بوده ، گفت تو اعتراضات مردمی توسط جمهوری اسلامی کشته شد ، این جا همه این افراد برای آزادی جنگیدن ، از سال ۱۳۵۷ با روی کار آمدن رژیم اسلامی تا ۱۴۰۵ خیلی از مردم شجاع و بیگ ماهمون توسط جلادان رژیم کشته شدن ، این خانم و آقا که اینجا میبینی ، پدر و مادر من هستن وقتی من ۱۱ سالم بود ، با مرگ خامنه ای مردم زیادی به خیابون ها ریختن و شادی کردند ، رژیم به رگبار بستشون و خیلی ها رو کشت ، مادر و پدر من هم دوتا از اون ها بودن ، بعد از اون کشتار مردم دیگه کوتاه نیامدن تا یک ماه بعد رژیم از هم پاشید و سرنگون شد .
به چشم های صوفی نگاه کردم ، پر از اشک بود ، گفتم منم مادرم رو از دست دادم ، درک میکنمت مطمئنا روزهای سختی رو گذروندی . شام حاضر بود ، صوفی اشک هاش رو پاک کرد و سمت میز رفت ، حرف خاصی نزد و انگار نه انگار صبح باهم دعوا کردیم ، آخرای غذا گفتم قرار نیست بگی برای چی اینجا هستیم ، با قاشق داخل غذا بازی بازی کرد و گفت من معذرت میخوام ازت ، یک هفته بهت مرخصی میدم ، استعفا رو رد میکنم ، یک هفته دیگه باز بیا سرکار ، ما بهت احتیاج داریم ، قول میدم خیلی بهت سخت نگیرم .
با این دعوت به شام و تغییر رفتارش سعی کرده بود یکم صمیمیت باهام برقرار کنه و من رو تو رودربایستی قرار بده . دست هاش رو زیر چونه اش گذاشت و گفت قبوله ؟ گفتم بهش فکر میکنم فعلا یک هفته وقت دارم برای فکر کردن .
لبخندی زد و گفت تو جای پسر نداشته ام هستی ، من اخر این ماه بازنشسته میشم ، احتمالا شما ماه دیگه رئیس میشی و جای من رو میگیری، دوست ندارم به خاطر نفرتت از من این موقعیت رو از دست بدی ، یکم دیگه من رو تحمل کن تا این چند روز هم تموم بشه .
با نگاه جدی بهش گفتم چرا ؟ تو چشمام زل زد و فکر کرد و من همچنان منتظر جواب بودم ، آروم گفت شاید یروز خودت فهمیدی ، شایدم خودم گفتم برات

رسیدم خونه هم خوشحال بودم هم ناراحت ، بابت احتمال رئیس شدن خوشحال و بابت مسئولیت ها و دردسر های بیشتر ناراحت ، دلیل رفتار های صوفی هم نمیفهمیدم و این موضوع رو مخمم رفته بود ، یه دوش گرفتم و رفتم تو دنیای پارادایس ، امشب به مادرم سر نزدم اول رفتم تو رالی پاریس داکار ماشین سواری ، بعد رفتم سواحل قناری و تو دریا شنا کردم ، بعد رفتم هتل پلازا نیویورک ، تو دنیای واقعی ۵ سالی بود سکس نداشتم ، تو پارادایس ۲ ماه . سه تا خانم رو انتخاب کردم تو تغییرات یکم سینه هاشون ، قدهاشون ، کون هاشون رو کوچک بزرگ کردم ، یکی سیاه سیاه با تودوزی قرمز ، یکی گندمی و یکی سفید ترین حالت ممکنه ، خوبی پارادایس تو سکس اینه که به هرچی فکر میکنم برام انجام میدن ، تنها بدیش اینه که شخص حقیقی نمیشه اضافه کرد و فقط پیش فرض های سیستم رو میشه تغییر داد .
روی تخت دراز کشیدم و هر سه تاشون مشغول ساک زدن شدن ، اینجا هر وقت بخوام ارضا میشم و به واسطه قرصی که میخورم و دستگاه متصل بهم ، مغز لذت رو بهم منتقل میکنه ، عمیق ترین ارضاها رو تجربه میکنم اما در واقعیت یک قطره منی هم از بدنم خارج نمیشه . تمامی حس ها تو پارادایس بهم انتقال پیدا می‌کرد و شبیه واقعیت بود ، یکی خایه ام رو میلیسید و دوتا مشغول تنه و کلاهک کیرم بودن ، سفید پوسته اومد و سینه هاش رو گذاشت دهنم و سیاه پوسته کیرم رو داخل کسش کرد ، تنظیمات رو به حالتی تغییر دادم که خود سیستم پوزیشن بده ، گندمی همچنان مشغول خوردن خایه هام بود و سفید پوسته نشست روی صورتم و کس صورتیش رو می‌مالید به صورتم ، پارادایس اینقدر رو مغز سلطه داشت که بو هم به مشام آدم می‌رسید، هر بویی که دوست داشتم رو میتونستم حس کنم ، بعد چند دقیقه هر سه داگی رو تخت به سمتم قمبل کردن و به ترتیب هر کدوم ۱ دقیقه تلمبه میزدم ، یکبار کس میکردم و بعدی کون ، هرکدوم رو چهار بار کردم ، سیاه بلند شد و مشغول لب گرفتن شد ، سفید و گندمی هم مشغول ساک زدن ، گفتم یکم تنوع بدم تنظیمات رو دستی کردم و واسه سیاهه یه کیر قطور و دراز ساختم ، درازش کردم رو تخت و سفید رو گذاشتم روش ، سفید رو کیر سیاهه بالا پایین میکرد ، شهوت هردو رو بالا بردم و آه و ناله و سر و صداشون رو زیاد کردم ، سفید عالی ناله میکرد ، به این فکر کردم که سفید اسکوئرت ارضا شدید بشه ، یهو سفید از روی کیر سیاه بلند شد و همراه با جیغ و ناله آب زیادی رو روی سیاه پاشید ، همزمان آب سیاهه هم رو تن خودش پاشید ، گندمی رفت مشغول لیسیدن کس سفید شد و سفید تا دو دقیقه ارضاش طول کشید و همچنان می‌لرزید و جیغ میزد ، گندمی رو خوابوندم و سیاه کرد تو کونش منم روشون خوابیدم و کردم تو کون سیاهه ، سکسمون دیگه طولانی شده بود ، رو تخت دراز کشیدم و هر سه مشغول ساک زدن کیرم شدند ، به ارضا شدن با آب زیاد و ۴ بار پشت سر هم فکر کردم ، آب منی زیاد در چهار بار متوالی ازم خارج شد ، اول تو دهن و سر و صورت هر سه شون خالی شدم ، بعدش گندمی با کس نشست رو کیرم و تو کس گندمی خالی شدم ، سومی رو تو کون سیاه و برای چهارمی کیرم رو تا انتها تو حلق سفید کردم و تو حلق سفید ارضا شدم ، دراز شدم رو تخت و اون سه تا تن و بدنم رو نوازش میکردن ، دیگه وقت برگشت به واقعیت کسشر تر از پارادایس بود ، گفتم پارادایس خروج از سیستم ، رو صندلی داخل خونه چشمام رو باز کردم ، روی تخت رفتم به امروزم فکر کردم ، میتونم برم موسسه پارادایس و قرارداد ببندم باقی عمرم رو داخل پارادایس زندگی کنم ، به این فکر کردم چقدر میتونم اونجا رو تحمل کنم ، آدم واقعی تو اون دنیا نیست و این باعث میشه خسته کننده بشه ، گفتم برای گاهی خوبه اما واقعیت زندگی همین گهی هست که توش هستم ، انقدر به این کسشعرها فکر کردم تا خوابم برد .
یک هفته مثل برق و باد گذشت ، دودل بودم سر رفتن و نرفتن به سر کار ، گفتم چند روز میرم نهایت اگر شرایط تغییر نکرده بود بعدش استعفا میدم .

وقتی رفتم صوفی نبود ، داشتم کارهام رو انجام می‌دادم که صوفی اومد بالای سرم با خوشرویی گفت درود بر پسرم ، گفتم درود مامان جان ، خنده اش گرفت و گفت یه هفته نگران بودم نیای و مقصر استعفا تو من بودم . خوشحالم اومدی پسرم ، گفتم مامان الان کار دارم یه رئیس بد عنق دارم اگه کارام بمونه مخم رو می… ، روی (می) موندم نزدیک بود بگم میگاد گفتم میشوره . یه لبخند زد و گفت مدیرت تو کار شست و شو نیست . به عکس مادرم نگاه کرد گفت دلت براش تنگ شده ؟ گفتم میشه تنگ نشده باشه ، چهره اش غمگین شد و گفت نه نمیشه ، حاضرم هرچی دارم بدم دوباره بغلش کنم و ببوسمش ، گفتم من زیاد اینکار رو میکنم ، گفت چجوری اون وقت ، گفتم با پارادایس ، با تعجب گفت پارادایس چیه ؟ گفتم عجیبه نشنیدی ، پارادایس از پردیس ایرانی ها گرفته شده به معنی بهشت تو زبان انگلیسی ، یه دنیای مجازیه که میتونی با خرید اشتراک دنیای خودت رو بسازی ، هر چیزی تو دنیا فکرش رو کنی میتونی بیاری داخلش ، درست مثل واقعیت ، حس لامسه و بویایی و چشایی داری ، چندتا فیلم از مادرم آپلود کردم هوش مصنوعی یه کپی از مادرم ساخته دقیقا رفتارش ، چهره اش ، همون مادر خودمه ، میتونم خودم تعیین کنم چکار کنه میتونم بسپرم به هوش مصنوعی تا اون جای مادرم رفتار کنه ، نسخه های مختلفتش قیمت های متفاوت داره و سطح دسترسی متفاوتی میده ، من نصفی از حقوقم رو هر ماه میدم برای نسخه پارادایس زد ، پارادایس اِی رایگانه ، البته یسری وسایل مخصوص و کپسول باید جدا خرید ، صندلیش هم میتونی نخری . صوفی گفت قبلا این مدل دنیا مجازی رو تجربه کردم ، حس واقعی بهم نداده ، گفتم این با همه فرق میکنه ، جزئیات هم درست میکنه برات ، با کنترل روی مغز تمام حس ها رو انگار واقعی حس میکنی ، اگر ندونی تو مجازی هستی اصلا نمیفهمی اون دنیا مجازیه ‌.
صوفی به فکر فرو رفت ، گفت هر کسی رو بخوای میتونی بیاری تو اون فضا ، گفتم افراد در قید حیات رو نمیشه باید ازشون رضایت بگیری یا خود طرف همراهت بیاد ، افرادی که در قید حیات نیستن اگر نسبت فامیلی داشته باشند راحت توسط سیستم پذیرفته میشه اگرم نسبت نداشته باشند توسط سیستم بررسی میشه .
گفت من مادر پدرم رو میتونم بیارم تو اون فضا ، گفتم صد در صد ، باید چند تا فیلم و عکس ازشون آپلود کنی ، میتونی بعد از آپلود چیزی که هوش مصنوعی ساخته رو هم تغییر بدی ، جوونتر نشون کنی یا پیرتر ، چاقتر یالاغرتر ، خوبیش اینه که دیگه ترس از قضاوت شدن نداری ، هرکاری دوست داری انجام میدی و هر اتفاقی که دوست داری برات اتفاق میفته ، هر مکانی از جهان هستی بخوای میری ، میتونی مکان های واقعی بری ، میتونی خودت مکان و طبیعت مخصوص خودت رو درست کنی .
چند روز آخر خدمت صوفی گذشت و بازنشسته شد ، من رو رئیس قسمت کردند و جای صوفی رو گرفتم، متوجه شدم برای این پست از طرف صوفی سفارش شدم ، به پاس تشکر یروز بهش پیام دادم ساعت ۹ رستوران مهرشاد منتظرتم، نوشت من کارمندت نیستم که اینجوری باهام برخورد میکنی ، نوشتم شما جای مادرم هستی ، خواستم صمیمی به نظر بیاد دعوتم ، نوشت تو الان استپ سان به حساب میای ، نوشتم اگه شما استپ مام باشی منم پس استپ سان هستم . نوشتم پس باید با پدرم هم آشنا بشی ، استیکر خنده گذاشت و نوشت مثل دفعه قبل دیرتر نیای .

سر میز نشسته بودیم گفت چند روزیه پارادایس خیلی ذهنم رو درگیر کرده ، خیلی ها رو دیدم که رفتن تو موسسه و برای همیشه اونجا موندن ، میترسم منم برم اونجا خوشم بیاد و دیگه نتونم ازش دل بکنم ، گفتم به نظرت چیز بدیه که باقی عمرت رو تو بهشتی که خودت دوست داری سپری کنی ، به نظر من که چیز بدی نیست ، گفت خودت حاضری تا اخر عمرت اونجا بمونی ، کلی فکر کردم و گفتم شاید بعد از بازنشستگی اینکار رو کنم ، گفت یعنی الان توصیه میکنی من که بازنشسته شدم این کارو کنم ، گفتم من هنوز امید دارم تو این دنیا یکی رو پیدا کنم که عاشق همدیگه بشیم ، بچه دار بشیم و خانواده تشکیل بدیم ، دوست دارم زندگی واقعی رو تجربه کنم اگر نشد پارادایس پلن بی برام ، گفت هرچند ترسناکه برام این موضوع اما باید یکبار تجربه اش کنم .
بعد از شام صوفی گفت حال داری یکم پیاده روی کنیم ، گفتم چی بهتر از این ، با کمال میل .
تو مسیر پیاده روی از هر دری سخن گفتیم ، یجا گفت برام جای سواله تو خوشتیپی و جوونی ، کار و بار و وضع مالیت هم خوبه چرا پارتنر نداری ، گفتم آدم درستش به پستم نخورده ، گفت قبلا هم نداشتی ،
یادآوریش هم برام عذاب بود ، گفتم یکی داشتم که ۵ سال باهم دوست بودیم آخرش بهم خیانت کرد و جدا شدیم .
صوفی سرش رو پایین انداخت و به کف پیاده رو خیره شد ، بعد از دو سه دقیقه گفتم من باید ناراحت بشم که ناراحت نیستم تو هم خودت رو اذیت نکن ، دیگه آدمیزاد و هزار عیب ، نفسی بیرون داد و گفت یاد گذشته خودم افتادم، عاشق فرزاد بودم و امید و آرزو های زیادی برای آینده با اون داشتم ، یک روز که حالم خوب نبود وسط تایم کاری رفتم خونه ، تو اتاق خواب فرزاد رو با یه خانم دیگه دیدم ، شوکه شدم ، من براش تهش رو گذاشته بودم ، عاشقش بودم و تو زندگی هر کاری از دستم برمیومد میکردم ، اون خانمه هیچ برتری نسبت به من نداشت ، الانم رو نبین پیر و زشت شدم ، اون موقع از هر نظر نسبت به اون زن سر تر بودم ، از بچگی بعد از فوت پدر مادرم افسردگی داشتم ، بعد این جریان بدتر شد حال و احوالم و خیلی روانم بهم ریخت ، جدا شدیم و دیگه زندگی برام زهر مار شد ‌.
پوفی کردم و گفتم پس با هم همدردیم .
آبمیوه بستنی فروشی دیدم دوتا معجون سفارش دادم و گفتم اینم حسن ختام این قرار مادر پسری . گفت حالا شاید من خواستم تا صبح قدم بزنم ، گفتم شوخی کردم شما پایه باش من باهات قدم میزنم ، خندید و لپم رو کشید گفت منم شوخی کردم ، سن و سالم رفته بالا دیگه توان زیاد راه رفتن ندارم ، فردا احتمالا تو خونه نتونم از جام تکون بخورم ، پشت پارک رو نشون دادم و گفتم خونه من تو طبقه ۱۳ اون ساختمون سفید است ، گفت چه خونه خوبی ویوو پارک رو همیشه داری،
گفتم اگر خسته ای بیا یه استراحتی کن بعد برو ، ابرو بالا انداخت و گفت عجب ، گفتم عجب نداره حالا خوبه به قول خودت پیرزنی ، مثلا قراره چی بشه که نخوای دعوتم رو قبول کنی شما جای مادر منی . گفت نه دیگه بیشتر از این مزاحم نمیشم تاکسی میگیرم میرم . یکم نگاهش کردم داشتم فکر میکردم اگر اصرار کنم زشت میشه یا بیخیالش بشم ، واقعا نگاه و حس سکسی بهش نداشتم ، سنش بالا بود و اگر مادر خودم زنده بود ، از صوفی کوچکتر بود ، تو این فکر ها بودم با یکم خجالت و لبخند گفت خوب بیشتر اصرار کن دیگه .

خندیدم و بدون حرفی دستش رو گرفتم و رفتیم سمت خونه ، از بدو ورود اطراف رو وارسی کرد و گفت برای یه مجرد خونه مرتب و تمیزی داری ، تو آشپزخونه مشغول درست کردن چای بودم گفتم من اینجا بیشتر تو پارادایس زندگی میکنم ، یک ششم اینجا زمان میگذره یعنی وقتی ۱ سال اونجا زندگی کنی تو واقعیت ۲ ماه گذشته ، گفت ۲ مااااه ؟ چطوری زنده میمونه آدم، گفتم مثال زدم ، وقتی علائم حیاتی بدن یکم رو به خطر بره سیستم برای پلیس و آتش نشانی و آمبولانس آلارم میفرسته و اونا که مکان دقیق رو دارند سریع میان سراغت ، گفت حالا چرا منو مخاطب قرار میدی ، گفتم حس میکنم دلت میخواد امتحان کنی .
یکم مستاصل و پریشون به صندلی خیره شد و بعد از یک نفس عمیق گفت دلم میخواد امتحان کنم اما تنها میترسم و نمیخوام تنهایی اونجا گیر کنم .
گفتم از زمانی که پارادایس رو خریدم من همیشه تنها بودم ، به امید اینکه یک روز با کسی دو نفری بریم اون دنیا رو تجربه کنیم برای دو نفر الکترود و لوازم گرفتم ، شما روی صندلی دراز بکش من روی مبل
صوفی به سختی تکونی به سرش داد و با سر تایید کرد ، گفتم ایول چای رو بخور تا آماده بشیم برای بهترین روز زندگیت.

در حین خوردن چای گفتم تو پارادایس چی دوست داری تجربه کنی ، گفت پدر مادرم رو ببینم باقیش مهم نیست ، گفتم فیلم و عکس ازشون داری ؟ ابرو بالا انداخت یه زیاد کشداری گفت ، در حال آپلود یه فیلم از مادر پدرش دیدم ، چه جوون های رعنایی بودن دوتا عاشق دوتا خوشتیپ دوتا خوشگل ، این جمهوری اسلامی چه جوون هایی رو پر پر کرد ، اشکم سرازیر شد ، صوفی گفت حداقل خونشون ثمره آزادی شد و از بند اهریمن مردم نجات پیدا کردن ، گفتم خانم صوفی یک ساعت کافیه پیش پدر مادرت باشی گفت نه دو ساعتش کن ، شاید خوشم بیاد دیگه موندگار شم ، راستی چجوری تا اخر عمر موندگار میشن ، گفتم باید بری موسسه یه قرارداد بلند بالا بنویسی ، اونا آدم رو می‌گذارند تو کپسول مخصوص شرکت ، که بدن تغذیه میشه و عضلات بدن تحریک و کار میکنن تا بدن سالم بمونه ، اگر بعد از مدتی بخوای برگردی به دنیای واقعی باید درخواست بدی با شرکت صحبت کنی ، صوفی گفت مثلا من ۱۰ سال دیگه عمر میکنم اونجا میشه چقدر ، گفتم همش اونجا باشی برات ۶۰ سال میگذره ، گفت خوب اخرش ۱۰ سال دیگه یهو میمیرم اونجا حذف میشم ، گفتم قبل از مرگ علائم حیاتی تغییر میکنه و زودتر سیستم متوجه میشه و به مشتری اعلام میکنه مرگش نزدیکه ،
گفتم مرگ رو ولش کن الان پول داشته باشی میتونی تا ابد زندگی کنی ، اما واقعا عذاب اوره تا ابد تحمل این دنیا ، مرگ مثل زندگی یه نعمته ،
گفتم من دو ساعت برات دیدار با پدر مادر رو چیدم ، دو ساعت هم به سلیقه خودم برات برنامه تفریحی چیدم ، امیدوارم تریپ خوبی باشه برات .

بعد از انجام کارهای لازم چشمام رو باز کردم دیدم صوفی با چشمان بسته کنار ساحل گوشی به دست در حال فیلم گرفتن از پدر مادرشه ، چشماش رو باز کرد پدر مادرش رو که دید گوشی رو انداخت و دوید سمت اون ها ، دوتا جوون ۳۰ ، ۳۵ ساله یه زن ۵۴ ساله رو بغل کرده بودن و قربون صدقه اش میرفتن ،
نزدیک رفتم پدر مادرش رو بغل کردم و اشکام سرازیر شد ، گفتم خانم صوفی من به شما هم سطح دسترسی دادم اگر خواستی بیام پیشت و باهم حرف بزنی بهش فکر کن تصویرم میاد جلو چشات ، اگرم محیط رو خواستی تغییر بدی کافیه بهش فکر کنی ، سیستم محیط های پیش فرض بی نهایتی داره ، خودت هم میتونی با سلیقه خودت هر چی خواستی درست کنی ، من تنهاتون می‌گذارم تا ۲ ساعت بعد میام دنبالت تا بریم یکم تفریح کنیم.

نوشته: Siavvvashhh

ادامه…